Moskwa przywitala mnie jak stara znajoma - korkami na obwodnicy, czerwonym kawiorem, wodka 'Piec Jezior' i sniegiem sypiacym sie jak z rozprutej poduszki. Pewna swego piekna nie starala sie przypodobac. Mogla czarowac lodowiskiem z wesolo pogrywajaca orkiestra na Placu Czerwonym, nowa dzielnica szklanych domow, czy choinka gigantem na Czystych Prudach migoczaca milionem swiatelek. Jednak na to jest zbyt dumna, a moze zbyt leniwa... Z reszta i tak najwspanialej prezentuje sie w domowym sarafanie i schodzonych walonkach. Rozrzewniona padlam jej w ramiona. Zaczelam isc po wlasnych sladach sprzed lat i wpadlam po uszy. Ci sami ludzie starsi o pare zmarszczek, dobrze znane miejsca, zapachy, smaki. Oj, zakrecilo sie w glowie i wszystko przemieszalo - gruzinskie charczo, cmentarz Nowodziewiczy, noworoczne przemowienie Misiowatego, polnadzy mezczyzni tarzajacy sie w sniegu po wyjsciu z bani, suknie wyszywane zlota nitka w teatrze Satyrykon i pijaczkowie na pchlim targu na Izmajlovkie. Istna polka galopka. Zanim dostane zadyszki, juz bede w domu...

Przeszłam na drugą stronę lustra. Zbieram uśmiechy z drzew pozostawione przez koty, przyglądam się pląsom figur szachowych, popołudnia spędzam na grach w krykieta ze strażnikiem tajemniczego ogrodu. W ósmym wymiarze występuje dwa razy długość, ale brakuje głębi, a w zagięciach czasoprzestrzeni zbiera się kurz. Już chyba nie zdążę go wytrzeć przed świętami. Właśnie, święta... Tutaj też je obchodzimy, na swój tajemniczo zwariowany sposób. Choinki tkwią bombkami w ziemi, anioły mają podkrążone oczy i gubią pióra, a rolę świętego Mikołaja odgrywają wszyscy rotacyjnie poprzez podanie dłoni i życzenia wesołych świąt.


Wesołych Świąt!
Życzę Wam miłości, mądrości i męstwa. I w tym roku i w przyszłym!

Wiele widziałam, wciąż wiele mnie dziwi.

Zostałam skierowana na badania psychotechniczne w celu stwierdzenia, że mogę kierować pojazdami mechanicznymi. Blisko godzinna wizyta u specjalisty do przyjemnych nie należała. Najpierw musiałam naciskać pedał na dźwięk, a przycisk na pulpicie na pojawienie się żółtego światła, potem określać odległość przedmiotów i prędkość kręcących się tarcz, by w końcu czytać rozsypane literki zamknięta w ciemnej szafie. Ukoronowaniem był test psychologiczny składający się ze 101 podchwytliwych pytań. Z lekkim zawstydzeniem przyznałam, że nie zawsze dotrzymuję danego słowa i zdarza mi się śmiać ze świńskich dowcipów. Szczerość została nagrodzona wydaniem zaświadczenia o sprawności psychomotorycznej i braku przeciwwskazań do kierowania pojazdem. Co za ulga.

Wracał do domu. Syty i zadowolony nucił pod nosem. Słońce przeświecało przez liście drzew, ptaki świergotały, a on sunął poboczem wśród igliwia. Nagle natrafił na nierówność. Chwilę łapał równowagę, by rymnąć jak długi na plecy. Długo kołysał się na skorupie, przebierając nogami w powietrzu. Nie chciał się poddać. Bał się ptaków i wszędobylskich mrówek. Przebywanie w lesie brzuchem do góry nie wróżyło nic dobrego. Niejeden jego kuzyn zginął w ten sposób. Jednak w jego sytuacji różnica między 'poddać się' i 'nie poddać się' sprowadzała się jedynie do ilości wykonanych ruchów, a nie wpływała na zmianę położenia. Machał wszystkimi kończynami jednocześnie, robił piruety, próbował przeważyć się na którąś stronę, bujając się to w lewo, to w prawo. Bezskutecznie. Po długich zmaganiach postanowił chwilę odpocząć. Patrzył w niebo, zastanawiając się nad rolą przypadku w swoim życiu. Nagle podmuch wiatru pchnął go mocno i postawił na nogi. To rowerzysta przejechał tuż obok, pozostawiając za sobą kanion z piachu. Takie kaniony to nic strasznego, nie raz je pokonywał. Otrzepał się z piasku i podjął przerwaną wędrówkę.

Za Wisłą mieszka dziewczyna, która lepi i wypala fajne rzeczy. Warto do niej zajrzeć. Jeśli na Pragę Ci daleko, kliknij tu ------> Ceramiczny kramik

Uczyli nas w szkole - wiek ma 100 lat, rok 12 miesięcy, a minuta 60 sekund. W naszym życiu czas płynie od mglistego początku do niejasnego zakończenia. Odkłada się latami i da się zmierzyć.
W rzeczywistości to jedna wielka bujda. Lata mijają jak minuty, a chwile ciągną się wieki. Wszystko dzieje się w tym samym momencie i nigdy nie mija, choć nie da rady się powtórzyć.
Czas nie mija, czas trwa.

Siedział przy długim stole, sączył piwo, które mu przyniósł kelner niemota i obserwował wejście, gdzie pustka z nudą szczelnie wypełniały drzwi. Nagle pojawiła się ona - jakby ją sobie wymodlił. Szła na niebotycznie wysokich obcasach, lekko kołysząc się. Więcej w tym było niepewności i łapania równowagi, niż kokieterii. Usiadła. Temu jednemu ruchowi towarzyszyło wiele efektów specjalnych, niemal boskich - brzęczenie kolczyków, fru, fru odwiązywanej apaszki i woń uwolnionych perfum. Patrzył na nią, jak obserwuje się ptaka, który przysiadł na gałęzi obok - uważnie, ale dyskretnie, żeby go nie spłoszyć. Dziewczyna jednak go nie dostrzegała. Schyliła się i zaczęła zsuwać niebieskie czółenka. Uśmiech zdradził ulgę, jaką przyniosła stopom ta chwilowa swoboda. Znowu rozległo się brzęczenie, tym razem dobiegające z wielkiej torby. Patrzył z zachwytem na dłoń dziewczyny i bransoletki tańczące wokół nadgarstka. W końcu wyciągnęła na powierzchnię kolejne szpilki. Zaskoczyło go to. Prędzej spodziewałby się pantofli na płaskim obcasie. Jaka kobieta mając na nogach jedną parą szpilek, drugą nosi w pogotowiu? W jednej chwili poczuł, że musi być blisko niej. I tego dnia i następnego i już na zawsze. Żeby jej dotykać, patrzyć na nią i zbierać te wszystkie rzeczy, które gubi, przetrząsając swoją torbę.