Z okazji obchodów tłustego czwartku udałam się do kosmetyczki. Przyjęła mnie kobieta o wargach na pół twarzy, wytrzeszczonych okrągłych oczach i skórze rozciągniętej gładko na czaszce. Powinnam wstać i uciec. Siedziałam jednak i słuchałam, co ma mi do zaproponowania. A miała wiele.
"Ile ma pani lat? Hmm... no właśnie, trzeba już zacząć dbać o konserwowanie przemijającej młodości. Może na początek głęboki peeling, potem laser, wygładzanie, naświetlanie, rozjaśnianie, rozciąganie i ugniatanie"- stwierdziła tonem nieznoszącym sprzeciwu.
Nie wiedziałam wcześniej, że tego właśnie potrzebuję. Wydawało mi się, że zmarszczek mam akurat na swój wiek. Byłam nawet pogodzona, że z czasem pojawią się następne. Błąd. Powinnam walczyć. Prawie dałam się przekonać, że taka naturalna fizis bez śladów rozciągania i korygowania jest przejawem abnegacji. Prawie, ponieważ podczas rozmowy ciągle miałam przed oczyma super gładką twarz mojej rozmówczyni. Wyglądała nieziemsko, istny ósmy pasażer Nostromo. Trudno. Zapuszczam zmarszczki i niech się dzieje, co chce.