Oglądałam niedawno w telewizji jubileusz Kabaretu pod Egidą. Na sali crême de la crême - premier, prezydent, prezydentowa, Dorn z żoną... Wielkie wydarzenie - wielki jubileusz wielkiego kabaratu wielkiego pana Jana Pietrzaka.
Jak wszystkim wiadomo, władzę mamy z poczuciem humoru, więc śmiechu było co nie miara. Najpierw pan Pietrzak opowiadał żartobliwym tonem o tym, jak wielkim Polakiem jest, jak ma duże zasługi dla polskiej kultury i jak to Amerykanie mu chcieli obywatelstwo podarować, ale on bohatersko odmówił. Trochę obawiałam się, że od tego nadymania uleci nam pan Jan pod sufit, ale na szczęście doświadczenie sceniczne go nie zawiodło i mogliśmy spokojnie przejść do następnego punktu programu. A dalej było jeszcze zabawniej. Ewa Dałkowska (pani Ewo, jak pani nie wstyd) zaśpiewała piosenkę pt. 'Janek Rokita padł'. Tekst był bardzo śmieszny - opowiadał o tym, jak to Rokicie się przyśniło, że tanki PiSowskie na ulice wyjechały. Z zażenowania ukryłam twarz w dłoniach. Dobrze, że nie było humorystycznej piosneczki o Pyjasie, czy Przemyku. Ja z Rodzicami skamieniali siedzieliśmy przed telewizorem, patrząc z niedowierzaniem po sobie, a publiczność na ekranie zwijała się ze śmiechu. Potem wystąpił pan, którego nazwiska nie pomnę, z bardzo zabawną i odważną parodią. Czyją? Nie trudno zgadnąć - od lat tą samą, choć ciągle dziwnie aktualną - Michnika i Wałęsy. Zachwycona publika klaskała w dłonie co tchu, prezydentowa promieniała. Egida chyba nie zauważyła, że nam się władza zdążyła zmienić kilka razy. Chociaż co się dziwić podstarzałym kabareciarzom, jeśli sama władza nie zauważyła, że jest u władzy, bo bycie w opozycji i krytykowanie wychodzi im znacznie lepiej niż rządzenie. Był jeszcze monolog arcy śmieszny o Nigeryjczyku Molu, który zaszczepiał w Polkach miłość do Afryki. Brawo, brawo... Dowcip nie tylko aktualny, ale i wyrafinowany. W ogóle było tak sympatyczniusio, bo i uszczypliwie i elegancko. I tak mogło być do końca, gdyby ktoś nie wpadł na idiotyczny pomysł i nie zaprosił Dańca. Nie jest on moim ulubieńcem, ale trzeba powiedzieć, że przy tak politycznie poprawnej publiczności, jego wystąpienie wymagało nielada odwagi cywilnej. Opowiedział o obchodach sierpniowych w stoczni, kiedy jedna grupa poszła na mszę o ósmej rano, druga tura była na sumie o dwunastej, ale przeszła kanałami, żeby nie spotkać się z tymi pierwszymi, a trzecia grupa ruszyła na mszę o czwartej, tak że nie musiała oglądać się z tymi, co przed nimi kwiaty składali... I tak te biedaki na zachodzie już całkiem się pogubiły, kto i o co w tej Polsce walczył, no i o której godzinie. Parsknęliśmy z Rodzicami śmiechem. Na widowni cisza jak makiem zasiał. Pietrzak zrobił się szary na twarzy. W końcu gospodarz odpowiada za swoich gości, a tu taka niezręczność. Daniec ciągnął swoje żarty, ale widać było, że go to dużo zdrowia kosztowało przy tak nieprzychylnej publiczności. Skończył stwierdzeniem, że Polska jest jedynym krajem, gdzie prawica jest w opozycji do prawicy. I sobie poszedł. Na szczęście, bo ile można psuć taki fajny jubileusz.